آوای آینه

« دوست دیرین » و « رفیق راستین »  

من وقتی دوستم را ديدم كه نه « اشتباهی » 

بلکه با « آگاهی » مرا نمي فهمد، 

« کنجکاوانه » به او « نگریستم » 

و «  سوزمندانه » « گريستم » .

همسفری که سال ها ما را در هر « راهی »، « همراهی » کند 

و در هر « سوزی » ،« دلسوزی » نماید،

ولی نه « حرف های دل » را بفهمد و نه « ژرفای مشکل » را،

چنین کسی نه « دوست » ،که موجودی « بی رنگ و روست»!  

« برادر » ،« دوستی » است که با او «  همنشینیم »،

اما « دوست » ، « برادری » است که او را « برمی گزینیم»!

« دوست دیرین » و « رفیق راستین » 

کسی است که « نهفته ها را بیابد » و « نگفته ها را دریابد»!

 « دوست مطلوب » چون « چتر خوب » است.

چتر خوب نه باران را « تدلیس »، که تو را « خیس » نمی کند .

دوست خوب هم نمی تواند « اندوه » را به « ستوه » آورد،

اما می تواند تو را در برابر « غم و اندوه » ، « نستوه » سازد! 

#شفیعی_مطهر

 ------------------------------

تدلیس : پنهان کردن عیب چیزی، فریب دادن

ستوه : خسته کردن، به تنگ آوردن،ملول کردن

نستوه : خستگی ناپذیر، ستیهنده در سخن و کار و جنگ

گاه گویه های مطهر   telegram.me/amotahar