آوای آینه

هر پگاه نو با یک نگاه نو

گزین‌گویه‌های مطهر.(فرگرد 2370)

☘️🌺🍃🌸☘️🌺🍃🌸☘️🌺🍃🌸

آن که از «داوری دیگران» و «دادوری همگان» ،

«دربارۀ خویش» در «پندارۀ تشویش» می‌رنجد،باید بداند

به جای داشتن «رنگی از تفکُّر»،«اَنگی از تکبُّر» دارد.

تا انسان از «تکبُّر،رها» و به «تفکُّر بها» ندهد،

هنوز در «بندِ خویش» و «کمند کژاندیش» است.

مولانا این «هودۀ ژرف» را چه زیبا در یک «سرودۀ شگرف» بیان می‌کند:

جمله خشم از کبر خیزد، از تکبُّر پاک شو

گر نخواهی کبر را رو بی‌تکبُّر خاک شو

خشم هرگز برنخیزد جز ز کبر و ما و من

هر دو را چون نردبان زیر آر و بر افلاک شو

و حافظ نیز با «بیانی مانا» و با «زبانی زیبا» چنین می‌سراید:

منم که شُهرۀ شَهرم به عشق‌ورزیدن

منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقتِ ما کافری است رنجیدن...

به مِیْ‌پرستی از آن نقشِ خود بر آب زدم

که تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن

#شفیعی_مطهر